Sognefjord

Aan de rand van het Lusterfjord zijn diverse campings te vinden. Bijna alle campings moeten zich op een smalle strook land vastklampen en hebben dus weinig plek. Tijdens onze zoektocht hebben we, voor we bij Dalsøren camping kwamen, eerst twee andere campings geïnspecteerd. Beiden hadden vooral huisjes en één camping had een fantastisch uitzicht over het fjord, maar de huisjes waren nogal klein of bezet. De andere camping lag weer wat verder weg van het water, maar ook deze huisjes zagen er een beetje krakkemikkig uit. Even verder, in Luster, vonden we dan toch onze camping voor de komende dagen.

Camping Dalsøren (Dalsoren) in Luster is het dus geworden. De camping heeft een behoorlijk grote lap grond met daarop 16 hutten / kampeerhuisjes, een grote lap grond waarvan de helft in een soort tuin en een eigen strandje en tenslotte een grote stenen steiger in het Lusterfjord. Wij hebben uiteindelijk, na goede ervaringen in onze vorige vakantiehutten, gekozen voor een vakantiehuisje hier. Wij zaten in hut nr. 4. Deze zat (samen met hut nummer 5) in een oud huisje met een bel op het dak. Het huisje zat behoorlijk dicht bij het water en vanaf het verhoogde trapje ervoor keek je schuin op het fjord uit. Het huisje had een miniscuul keukentje, stapelbedden en een tafel met stoelen en zelfs een televisie. Voor 400 kronen per nacht was die dus wel fiks duurder dan de Sjotun camping, maar ook het huisje was ook een stuk groter.

Na een regenachtige, koude en vooral mistige tocht vanuit Voss kwamen we via de ferry in Balestrand aan. We wilden die nacht per se in een cabin overnachten. De tent was namelijk, net voordat ie ingepakt moest worden, volledig nat geregend. En ook deze dag zou volgens de weerberichten nat blijven.

In Balestrand zijn we uiteindelijk aanbeland bij Sjotun Camping. Daar hadden ze inderdaad nog één hytte vrij. We konden er direct in en later moesten we maar terugkomen om te betalen. De kampeerhut met koelkast, twee stapelbedden, tafel met stoelen, kookplaat en veranda, viel in goede aarde bij de kinderen. Een goede reden dus om hier een paar dagen te blijven, ook al had dat nogal wat voeten in aarde. Omdat we dus later terug moesten komen bij de receptie en de man verder niet erg spraakzaam was hadden we dus helemaal nog niet kunnen aangeven dat we ook meer dagen wilden blijven.

In Balestrand kwamen in alle boekjes de term Swiss Chalet style of Zwiterse stijl tegen. In alle boekjes die wij lazen werd eigenlijk helemaal niet verteld waar die stijl vandaan kwam en daarom dacht ik dat het dus geïnspireerd was of bedacht door Zwitsers.

Oorspronkelijk kwam de stijl uit Duitsland rond 1840. De Zwitserse populaire cultuur vierde op dat moment hoogtij omdat het door de toenmalige romantische kunstenaars werd opgehemeld. De stijl verspreide zich vooral door Noord-Europa en ook in Noorwegen werden de houten gebouwen in die tijd gebouwd met veranda, typische volkse versierselen en nadruk op gevelspitsen zoals de typische Noorse draken. Het hotel in het dorpje Dalen in Telemark, waar we ook zijn geweest, was een schitterend voorbeeld van de originele 19e eeuwse stijl.

Er is niet zoveel te beleven in Balestrand, maar wil je een leuke middag met je kids hebben, dan is het Aquarium een goede keus. Het aquarium van Balestrand heeft zich namelijk volledig gespecialiseerd op alle waterdieren die in het Sognefjord voorkomen. Omdat dit een behoorlijk groot gebied is (van de kust tot diep in het binnenland) is er nog genoeg diversiteit. Overigens hebben ze ook een mini-restaurantje annex kassa annex infobalie annex museumshop waar je naast de folders, pluchen beesten en toegangskaarten ook de onvermijdelijke garnalen, ijsjes en hotdogs kan kopen.

Als je binnen komt heb je een voelbak. Daar kun je de kreeften, krabben, kleine visjes en zeesterren aaien of oppakken. Als je daar tenminste zin in hebt. Onze kids waren niet bang en dus waren we al snel 20 minuten verder voordat de rest van het aquarium bekeken kon worden.

De beroemdste en misschien ook wel de mooiste staafkerk van Noorwegen staat op een geïsoleerde plek aan het Lusterfjord. (zijtak van het Sognefjord) De kerk staat hoog boven op een helling aan de kant van het fjord waar zonlicht net zo schaars is als ijsberen in Nederland. Deze plek was overigens vroeger helemaal niet zo geïsoleerd als het nu lijkt. In de Vikingtijd (en eigenlijk ook nu nog) werden de fjorden gebruikt als de snelwegen van nu.

De staafkerk is gebouwd door Vikingen in de 12e eeuw. Maar er stonden op die plek zeker 2 oudere kerken. De mooiste delen daarvan zijn ook gebruikt in deze staafkerk. Dus denk je eens in, toen wij in Nederland nog zo'n beetje in jute zakken rondliepen bouwden de Vikingen al schitterende gebouwen en veroverende ze ook IJsland in het voorbijgaan.

Er zijn twee manieren om bij dit Unesco-monument te komen. Of je neemt de veerpont vanaf Solvorn of je rijdt helemaal rond het fjord via Skjolden en neemt dan aan de andere kant een eenbaans weggetje dat tegen de berghelling is aangeplakt.

In de lente stromen verschillende watervallen het wegdek weg van dit weggetje weg. De Noren knutselen het daarna net zo makkelijk weer in elkaar. De twee tunnels die je tegenkomt op dit eendepaadje zijn de engste tunnels die je ooit tegen zal komen.

Nog nooit had ik een gletsjer van dichtbij gezien. Het enige dat ik mij dus kon voorstellen is een grote blauwe massa ijs. Achteraf gezien was het dat niet alleen, het bleek toch wel één van de mooiste dingen te zijn die we in Noorwegen hebben gezien.

De rit naar de Nigardsbreen gletsjer zelf is al mooi. Je rijdt vanuit Gaupne door het Jostedal, een kloof met rechts van je de rivier vol stroomversnellingen en watervallen. Halverwege kom je dan wat idyllisch boerenland en een oud kerkje tegen dat tussen de bossen, bergen en de rivier ligt ingeklemd. Plotseling zie je dan ineens een als een vikinghelm vormgegeven toeristencentrum, de Breheimsenteret. Vlak daarachter is een smal weggetje dat naar de gletsjer loopt en vanaf hier heb je al een adembenemend uitzicht op de ijsmassa in de verte.